Według mapy: 16 kilometrów. Według nóg: więcej. Według godności osobistej: nie drążmy tematu.

Są takie dni, kiedy rozsądny człowiek patrzy na prognozę pogody, widzi 37 stopni i mówi: „nie, dziękuję, ja dziś zostaję w cieniu”. My spojrzeliśmy na tę samą prognozę i uznaliśmy, że to świetny moment, żeby ruszyć na szlak.

W sobotni poranek sześcioosobowa ekipa wyruszyła fragmentem Szlaku Husarii Polskiej. Brzmiało dumnie, historycznie i bardzo romantycznie. Do mniej więcej pierwszego mocniejszego podmuchu gorącego powietrza. Potem romantyzm nadal był, ale już bardziej opalony.

Trasa prowadziła przez pola, leśne odcinki, spokojne drogi i miejsca, w których historia zagląda zza zakrętu. Gdzieś tam w tle była Husaria, wielkie wydarzenia i dawne czasy, a tuż obok my — z plecakami, wodą, telefonami i coraz większym szacunkiem do każdego drzewa rzucającego choćby skrawek cienia.

Każde drzewo miało rangę punktu widokowego, każda ławka wyglądała jak zabytek klasy zero, a chłodniejszy podmuch wiatru przyjmowaliśmy z wdzięcznością godną kronik królewskich.

Po drodze było dokładnie to, co w dobrej wędrówce być powinno: przyroda, trochę historii, trochę zabytków, trochę kurzu, trochę rozmów i ta charakterystyczna cisza, która pojawia się wtedy, gdy grupa idzie pod słońce i każdy prowadzi już wewnętrzne negocjacje z własnymi nogami.

Pierwotnie trasa miała liczyć około 16 kilometrów. I oficjalnie tej wersji możemy się trzymać. Nieoficjalnie jednak wiadomo, że kilometry w upale mają własne zasady fizyki. Rozciągają się, mnożą po cichu i pojawiają tam, gdzie mapa wcześniej udawała, że niczego nie ma.

Dlatego na końcu nikt już nie pytał, czy było daleko. Pytanie brzmiało raczej: „ile naprawdę przeszliśmy?”. Bo według planu było 16 kilometrów, według nóg trochę więcej, a według godności osobistej — zdecydowanie wystarczająco.

Zmęczeni, rozgrzani, lekko przykurzeni i bogatsi o nowe doświadczenia dotarliśmy do celu. Bez koni, bez zbroi i bez skrzydeł, ale z poczuciem, że fragment Szlaku Husarii Polskiej został uczciwie sprawdzony w warunkach polowego wypalania człowieka.

Husaria może i przeszła tędy wieki temu, ale my też zostawiliśmy po sobie ślad. Głównie w kurzu, na zdjęciach i w pamięci mięśniowej.

A pierwsze, co zrobiliśmy po wszystkim?

Sprawdziliśmy, ile jeszcze kilometrów pokazały aplikacje.

Więcej zdjęć z rajdu można zobaczyć w galerii: zobacz galerię zdjęć .

Zdjęcia: Marzenna Łopata i Gosia Kajdańska-Schmidt.

Kraina legend, górskich szlaków i widoków, które zostają w pamięci

Pod koniec maja odbyło się pierwsze spotkanie podróżnicze organizowane przez PTTK Oddział Miejski Zabrze, które otworzyło planowaną serię takich wydarzeń. Tym razem przenieśliśmy się do Harzu – pasma górskiego położonego w środkowych Niemczech, pełnego malowniczych szlaków, lasów, skał oraz miejsc związanych z lokalnymi legendami.

Podczas prelekcji uczestnicy mogli zobaczyć zdjęcia z wędrówek po Harzu oraz poznać najciekawsze miejsca regionu, w tym najwyższy szczyt gór – Brocken.

Nie zabrakło również opowieści o takich miejscach jak Ilsestein, Ilsetal, Torfhaus, Oderteich czy Wolfswarte, a także o szlakach prowadzących przez jedne z najpiękniejszych zakątków tej części Niemiec.

Harz to region, który potrafi zaskoczyć o każdej porze roku. Jednego dnia zachwyca rozległymi panoramami, innym razem skrywa się we mgle, nadając szlakom niemal baśniowy charakter.

Spotkanie poprowadziła Gosia Kajdańska-Schmidt, która podzieliła się własnymi doświadczeniami, obserwacjami i wspomnieniami z wędrówek po Harzu.

Tym razem spotkaliśmy się w kameralnym gronie. Wiemy jednak, że część osób zainteresowanych tematem przebywała w tym czasie na własnych wyjazdach i wyprawach. Niewykluczone więc, że do Harzu jeszcze wrócimy podczas kolejnego spotkania podróżniczego.

Bo choć szlaków w Harzu jest wiele, często okazuje się, że wszystkie prowadzą na Brocken. 🏔️

Jedna pieczątka może zmienić więcej, niż myślisz

Dla osoby, która nigdy nie prowadziła książeczki turystycznej, to tylko kilka stron i kilka odbitych stempli. Dla turysty to często kronika wielu lat wędrówek, zdobytych szczytów, poznanych ludzi i miejsc, do których chce się wracać.

Każda pieczątka ma swoją historię.

Jedna przypomina pierwszy samodzielnie zdobyty szczyt. Inna deszczowy dzień na szlaku. Jeszcze inna wyjazd, na który czekało się przez wiele miesięcy. Z czasem książeczka staje się czymś więcej niż zbiorem punktów – staje się osobistą mapą wspomnień.

Książeczka GOT – osobista mapa przebytych szlaków.

Odznaka jest pamiątką wielu kilometrów, podejść i widoków.

Podczas ostatniej weryfikacji Górskiej Odznaki Turystycznej PTTK w naszym oddziale szczególną uwagę zwróciła książeczka Beaty. Wśród wielu zgromadzonych pieczątek jedna była dla niej wyjątkowa – pamiątka z wejścia na Piz Boè, jeden z najwyższych szczytów masywu Sella w Dolomitach. To właśnie tę pieczątkę Beata nazwała najważniejszą w swoim turystycznym życiu.

I trudno się dziwić.

Za takim niewielkim stemplem kryją się przecież przygotowania, wysiłek, emocje i widoki, których nie da się zapomnieć. To właśnie dlatego tak wielu turystów przez lata prowadzi swoje książeczki, zbiera pieczątki i dokumentuje kolejne wyprawy.

W naszym środowisku nie brakuje również osób, które stawiają sobie coraz ambitniejsze cele. Dobrym przykładem jest nasza sekretarz Iwona, która w ostatnim czasie ukończyła Beskid Mały Loop – wymagającą trasę prowadzącą przez najpiękniejsze zakątki Beskidu Małego. Takie osiągnięcia pokazują, że turystyczna pasja potrafi rozwijać się przez całe lata.

A później często okazuje się, że nie chodzi już wyłącznie o punkty. Chodzi o miejsca, ludzi, wspomnienia i kolejne marzenia, które czekają za następnym zakrętem szlaku.

Jeżeli chcesz rozpocząć swoją przygodę z Górską Odznaką Turystyczną PTTK lub Odznaką Turystyki Pieszej, zapraszamy do naszego oddziału. Można u nas kupić książeczki, uzyskać informacje dotyczące zdobywania odznak oraz umówić się na weryfikację punktów.

Bo każda wielka turystyczna historia zaczyna się od pierwszego kroku. 🥾🏔️

Do Smolnicy? A co tam właściwie jest?

To pytanie mogło pojawić się w głowie niejednej osoby przed rozpoczęciem XXX Rajdu Bakałarzy. Jak się jednak okazało, wcale nie trzeba wyjeżdżać daleko, aby znaleźć ciekawe miejsca, piękne krajobrazy i spędzić dzień w świetnym towarzystwie.

W sobotni poranek uczestnicy rajdu spotkali się w Centrum Przesiadkowym w Gliwicach. Po krótkiej podróży autobusem M100 do Sośnicowic rozpoczęła się właściwa część wyprawy. Trasa prowadziła przez okolice Smolnicy aż do Wilczego Gardła, a każdy kolejny kilometr przynosił nowe rozmowy, historie i powody do uśmiechu.

Był czas na poznawanie lokalnych ciekawostek, przyrodnicze opowieści i odkrywanie miejsc, obok których wielu z nas przejeżdża na co dzień, nie zdając sobie sprawy z ich uroku. Były również chwile odpoczynku, coś słodkiego na wzmocnienie i mnóstwo dobrej energii, która od początku do końca towarzyszyła całej grupie.

Patrząc na zdjęcia z rajdu trudno oprzeć się wrażeniu, że największą wartością tej wycieczki nie była nawet sama trasa, lecz ludzie, którzy ją wspólnie przemierzali. Uśmiechy, żarty i rozmowy sprawiały, że kolejne kilometry mijały niemal niezauważenie.

Marzenna Łopata po raz kolejny udowodniła, że prawdziwa turystyka nie zawsze zaczyna się na drugim końcu Polski. Czasem wystarczy spojrzeć nieco uważniej na najbliższą okolicę, aby odkryć miejsca, które potrafią zaskoczyć historią, przyrodą i swoim niepowtarzalnym klimatem.

Nie zabrakło również elementu, bez którego wiele rajdów trudno byłoby sobie wyobrazić – wspólnych śpiewów. Jak zwykle znalazła się grupa wiernych piechurów, którzy z Marzenną gotowi są przemierzać kolejne kilometry, a dobry humor nie opuszcza ich nawet pod koniec trasy.

XXX Rajd Bakałarzy był kolejnym dowodem na to, że nie trzeba zdobywać najwyższych szczytów ani planować dalekich podróży, by przeżyć udany dzień. Wystarczy wygodne obuwie, odrobina ciekawości i grupa ludzi, z którymi po prostu chce się wędrować.

Fotografie: Marzenna Łopata.