MARZENNA POLECA| Kraina wyrzeźbiona przez lądolód

Są miejsca, które próbują zaimponować człowiekowi rozmachem. Wysokimi górami, przepaściami, wodospadami albo widokami ciągnącymi się aż po horyzont. Wielkopolski Park Narodowy robi coś zupełnie innego. Nie krzyczy. Czeka, aż wejdziesz głębiej, zwolnisz i zaczniesz zauważać, po czym nagle okazuje się, że zwyczajny spacer prowadzi przez krajobraz ukształtowany przez potężny lądolód.

To, co dziś wygląda jak spokojne wzgórze, leśne zagłębienie albo niewielkie jezioro, jest śladem świata, którego już nie ma. Ogromne masy lodu przesuwały ziemię, zgniatały ją, rozcinały i zostawiały po sobie rynny, pagórki oraz głębokie niecki.

Człowiek idzie wśród traw i drzew, ale tak naprawdę porusza się po dawnej krainie lodu. Park bywa nazywany żywym muzeum form polodowcowych — tyle że tutaj eksponatów nie ogląda się zza szyby. Tutaj wchodzi się pomiędzy nie.

Ścieżka raz wspina się na łagodne wzniesienie, po chwili znika w cieniu lasu, a potem wyprowadza nad wodę. Nie ma tu jednego widoku, który po zrobieniu zdjęcia można odhaczyć i ruszyć dalej. Ten krajobraz odsłania się powoli. Najpierw szum wysokich sosen. Później światło przebijające się pomiędzy pniami. Dalej zielona dolina, której miękkie kształty wcale nie są dziełem przypadku. Wszystko jest częścią opowieści zapisanej w ziemi.

Od lewej: las, krajobraz polodowcowy i jezioro. Fot. Marzenna Łopata

Najmocniej czuć ją nad jeziorami. Jezioro Góreckie leży w jednej z polodowcowych rynien i jest najgłębszym zbiornikiem parku. Na jego wodzie znajdują się dwie wyspy, które wyglądają jak naturalna część tego samego krajobrazu, choć każda powstała inaczej. Jedna jest pozostałością działalności lodowca, druga narodziła się ze szczątków roślin gromadzących się przez lata na podwodnej płyciźnie.

Na Wyspie Zamkowej ukrywają się ruiny neogotyckiego zameczku zbudowanego dla Klaudyny Potockiej. I nagle spokojne jezioro przestaje być tylko ładnym miejscem na zdjęcie. Pojawia się wyspa, romantyczny prezent, dawna historia i budowla zniszczona podczas Wiosny Ludów. Do ruin nie można wejść, więc pozostają po drugiej stronie wody — trochę rzeczywiste, a trochę jak fragment opowieści, której zakończenie trzeba dopowiedzieć sobie samemu.

Jest też Jezioro Kociołek. Sama nazwa brzmi jak początek legendy, ale jego historia jest jeszcze ciekawsza. Zagłębienie powstało dzięki wodzie spływającej przez szczelinę w lodzie i uderzającej z ogromną siłą w podłoże. Dziś tafla jest spokojna, wokół rośnie las, a trudno sobie wyobrazić energię, która kiedyś wyrzeźbiła to miejsce.

Do tej krainy można wkroczyć w sposób, który od razu zmienia zwykłą wycieczkę w małą wyprawę. Po starej linii kolejowej prowadzącej w stronę Osowej Góry jeżdżą drezyny napędzane siłą pasażerów. Kiedyś tą trasą przybywali letnicy wybierający się nad Jezioro Góreckie. Dziś zamiast siedzieć w wagonie, trzeba samemu wprawić pojazd w ruch i ruszyć po torach między zielenią.

Nagle nie jest się już tylko turystą. Jest się trochę maszynistą, trochę odkrywcą, a trochę dzieckiem, które właśnie dostało zgodę na zrobienie czegoś niecodziennego.

I może właśnie dlatego warto tu przyjechać. Nie po to, żeby zdobyć kolejny punkt na mapie. Wielkopolski Park Narodowy przypomina, że przygoda nie zawsze zaczyna się na lotnisku i nie musi wymagać wyprawy na drugi koniec świata.

Czasem zaczyna się od czerwonej drezyny stojącej na starych torach.
Potem pojawia się las.
Za lasem jezioro.
Na jeziorze wyspa z ruinami.
A pod stopami ziemia, którą tysiące lat temu przesuwał lądolód.

I zanim człowiek się zorientuje, znowu patrzy na świat jak ktoś, kto nie przyjechał tylko oglądać. Przyjechał odkrywać.

Za Marzenną trudno nadążyć, ale zdecydowanie warto próbować. Więcej o bohaterce serii „Marzenna poleca” przeczytasz tutaj.

Za Marzenną trudno nadążyć – poznaj bohaterkę serii „Marzenna poleca”

Za Marzenną naprawdę trudno nadążyć. Kiedy wydaje się, że jest gdzieś na północy Polski, za chwilę pojawia się na południu, a po kilku dniach okazuje się, że tak naprawdę przemierza właśnie centralną część kraju. Jedno jest pewne — Marzenna nie potrafi długo siedzieć w miejscu.

Nie podróżuje jednak po to, żeby odhaczać kolejne punkty na mapie. Jedzie, bo chce sprawdzić, co kryje się za zakrętem, dokąd prowadzi niepozorna droga i dlaczego o starym pałacu, małej miejscowości albo zapomnianym parku prawie nikt już nie mówi.

Tam, gdzie inni jadą dalej

Marzenna potrafi wyłowić perełkę w miejscu, o którym inni dawno zapomnieli. Zauważy budynek, przy którym większość ludzi przejechałaby bez zatrzymywania się. Skręci w boczną drogę, zajrzy na niepozorną ścieżkę i zrobi zdjęcie krajobrazu, który na pierwszy rzut oka wcale nie wygląda jak gotowa pocztówka.

Nie boi się fotografować miejsc, które nie są uznawane za oczywiste atrakcje. Tam, gdzie ktoś zobaczy tylko stary mur, zarośnięty park albo pałac, którego świetność dawno minęła, ona dostrzeże historię. Zastanowi się, kto kiedyś przekraczał jego próg, jak wyglądało życie jego mieszkańców i dlaczego dziś prawie nikt już o nim nie pamięta.

Marzenna nie szuka wyłącznie miejsc idealnych. Szuka miejsc prawdziwych. Potrafi dostrzec piękno w przyrodzie, ale również w starych budynkach, zapomnianych ogrodach, dawnych torach i śladach historii, które wciąż można odnaleźć tuż obok nas.

Z małej wycieczki potrafi zrobić majstersztyk

Nie trzeba jechać na drugi koniec Polski, żeby przeżyć dobrą przygodę. Marzenna potrafi przygotować wyprawę do najbliższych okolic Zabrza i Śląska w taki sposób, że nagle okazuje się, iż miejsce znajdujące się kilkanaście kilometrów od domu kryje historie, o których wcześniej nie mieliśmy pojęcia.

Zwyczajny spacer przestaje być tylko spacerem. Pojawiają się zapomniane obiekty, ślady dawnych mieszkańców, ciekawostki, przyroda i opowieści, dzięki którym dobrze znana okolica zaczyna wyglądać zupełnie inaczej.

Właśnie na tym polega jej sposób podróżowania. Nie liczy się odległość. Liczy się to, czy potrafimy zatrzymać się, rozejrzeć i zobaczyć coś więcej niż tylko kolejny punkt na trasie.

Pomysły, za którymi ruszają inni

Pomysły pojawiają się u Marzenny szybciej, niż pozostali zdążą je zapisać. Jeden dotyczy najbliższych tygodni, drugi kolejnego sezonu, a trzeci wyprawy, która mogłaby odbyć się dopiero za kilka lat. Kiedy większość ludzi zastanawia się, dokąd pojechać w najbliższy weekend, Marzenna ma już w głowie kilka kolejnych tras.

I co najważniejsze — jej pomysły nie zostają wyłącznie pomysłami.

Marzenna Łopata jest pilotką, organizatorką oraz członkinią Zarządu PTTK Oddziału Miejskiego w Zabrzu. Ma duży wpływ na funkcjonowanie oddziału i na to, dokąd wspólnie wyruszamy. Nie tylko uczestniczy w wyjazdach. Wymyśla je, planuje, organizuje i nadaje im charakter.

Często wszystko zaczyna się od jednego zdania rzuconego podczas rozmowy. Chwilę później pojawia się trasa, lista miejsc, pierwsze szczegóły oraz kolejny pomysł, który trzeba dopisać do planu. Niekiedy na ten rok, czasem na następny, a bywa, że nawet na kilka lat do przodu.

Polska od jej najlepszej strony

Marzenna chce pokazywać Polskę od jej najlepszej strony. Nie oznacza to jednak wyłącznie miejsc znanych, odnowionych i przygotowanych specjalnie dla turystów.

Jej Polska to również małe miejscowości, boczne drogi, lasy, zapomniane pałace, dawne parki, stare tory i miejsca, których próżno szukać na pierwszych stronach przewodników. To właśnie tam często czeka coś najciekawszego.

Dla innych może to być zwyczajny kadr. Dla Marzenny jest to początek opowieści.

Zaczynamy od Wielkopolskiego Parku Narodowego

Pierwszym przystankiem serii będzie Wielkopolski Park Narodowy — kraina lasów, jezior i łagodnych pagórków, w której wciąż można odnaleźć ślady potężnego lądolodu.

Będą stare tory, drezyna, polodowcowy krajobraz i dowód na to, że prawdziwa przygoda nie zawsze zaczyna się daleko od domu.

A co będzie później?

Z Marzenną nigdy do końca nie wiadomo.

Za Marzenną trudno nadążyć.
Ale zdecydowanie warto próbować.