PTTK Zabrze oddz. im Andrzeja Jakusa - Aktualności

Kazimierz Dolny i okolice – pięć dni, które minęły za szybko

Fri, 11 Sep 2026 21:09:00 +0000

Pięć dni minęło zdecydowanie za szybko.

Kazimierz Dolny większość z nas kojarzy z rynkiem, kamienicami, Wisłą, zamkiem i basztą. Ale warto czasem odejść kawałek dalej od rynku, bo wtedy zaczyna się zupełnie inny Kazimierz.

Dawniej było tu zresztą znacznie bardziej handlowo niż turystycznie. Wisłą transportowano zboże, nad rzeką stały spichlerze, a Kazimierz był ważnym portem. Podobno spichlerzy było tu kiedyś około sześćdziesięciu. Dzisiaj zostało ich tylko kilka.

Tutejsze wąwozy też nie wzięły się znikąd. Okolica leży na lessach, a less bardzo łatwo poddaje się działaniu wody. Przez lata deszcze i roztopy wycinały w nim coraz głębsze drogi i jary. Dlatego właśnie tutaj można wejść między wysokie ściany, patrzeć na korzenie drzew wiszące nad głową i po chwili zupełnie zapomnieć, że jeszcze przed momentem było się między polami.

Albrechtówka, Parchatka, Bochotnica, Janowiec, Puławy, Nałęczów — Marzanna naprawdę nie dała nam czasu na nudę. Raz spacerowo, raz trochę pod górę, raz po błocie. Jak to na porządnej wycieczce.

W Puławach warto zatrzymać się przy Świątyni Sybilli. To właśnie tam Izabela Czartoryska stworzyła na początku XIX wieku pierwsze polskie muzeum. Polski nie było wtedy na mapie, więc zbierała pamiątki związane z jej historią. Nad wejściem znalazł się napis „Przeszłość Przyszłości”. Dwa słowa, ale trudno przejść obok nich obojętnie, kiedy zna się historię tego miejsca.

Nałęczów z kolei od dawna miał swoich stałych bywalców. Bolesław Prus wracał tu przez wiele lat, bywał też Stefan Żeromski. Przyjeżdżali odpocząć, leczyć się, pisać. I chyba coś w tym miejscu musi być, skoro chciało im się wracać.

Oczywiście nie samą historią człowiek na wycieczce żyje. Roman od czasu do czasu sprawdzał teren przez lornetkę, a jedna para skarpetek nie dotrwała do końca wyjazdu. Reszta grupy na szczęście tak.

I chyba właśnie dlatego te pięć dni zleciało tak szybko. Każdego dnia gdzie indziej, każdego dnia coś nowego, a po powrocie człowiek dopiero orientuje się, ile właściwie udało się zobaczyć.

Zdjęcia z całego wyjazdu znajdziecie w galerii.

Zobacz galerię z wycieczki →

A jeśli podczas oglądania przemknie komuś przez głowę: „kurczę, trzeba było jechać” — no cóż. Trzeba było.

Dyżury na wrzesień

Sun, 06 Sep 2026 19:54:00 +0000

PTTK ODDZIAŁ MIEJSKI ZABRZE

Harmonogram
dyżurów

wrzesień 2026

Zapraszamy do siedziby oddziału w godzinach dyżurów.

ŚRODA

14:30–16:30

kol. Marzenna, kol. Małgorzata

Zapisy, informacje o wycieczkach, sprawy członkowskie.

PONIEDZIAŁEK

14:30–16:30

kol. Krystian

Zapisy, informacje o wycieczkach, sprawy członkowskie.

ŚRODA

14:30–16:30

kol. Michał, kol. Małgorzata

Zapisy, informacje o wycieczkach, sprawy członkowskie.

PONIEDZIAŁEK

14:30–16:30

kol. Marzenna, kol. Bogdan

Zapisy, informacje o wycieczkach, sprawy członkowskie.

ŚRODA

14:30–16:30

kol. Małgorzata, kol. Michał

Zapisy, informacje o wycieczkach, sprawy członkowskie.

PONIEDZIAŁEK

14:30–16:30

kol. Dariusz

Zapisy, informacje o wycieczkach, sprawy członkowskie.

ŚRODA

14:30–16:30

kol. Małgorzata

Zapisy, informacje o wycieczkach, sprawy członkowskie.

PONIEDZIAŁEK

14:30–16:30

kol. Bogdan, kol. Dariusz

Zapisy, informacje o wycieczkach, sprawy członkowskie.

ŚRODA

14:30–16:30

kol. Krystian

Zapisy, informacje o wycieczkach, sprawy członkowskie.

🌱💚„Jestem, bo nie piję” — Koło PTTK DROMADER na szlaku do Hali Miziowej 🌱

Mon, 24 Aug 2026 20:49:00 +0000

Sierpień jest miesiącem trzeźwości. To dobry czas, żeby mówić o wyborach, które nie zawsze są łatwe, ale potrafią zmieniać życie. Czasem takim wyborem jest właśnie droga — ta codzienna i ta prawdziwa, górska, pokonywana krok po kroku.

W takim duchu Koło PTTK DROMADER wyruszyło w góry. Wycieczka na Halę Miziową odbyła się w ramach projektu finansowanego przez Miasto Zabrze i połączyła aktywny wypoczynek, turystykę oraz ważny społeczny przekaz.

W trasę ruszyła grupa 21 osób. Celem była Hala Miziowa, a dla chętnych i najbardziej wytrwałych także Pilsko. Na szczyt dotarło 9 uczestników. I choć liczby są ważne, w tej wyprawie nie chodziło wyłącznie o zdobywanie wysokości. Chodziło o wspólny czas, dobrą atmosferę, ruch, rozmowę, oddech i poczucie, że można iść razem — każdy swoim tempem.

Jednym z najmocniejszych kadrów tej wyprawy jest zdjęcie z banerem „Jestem, bo nie piję”. To krótkie zdanie nie potrzebuje wielkiego komentarza. Jest w nim decyzja, siła, codzienna praca i obecność ludzi, którzy wiedzą, że czasem najważniejsze zwycięstwa nie są widoczne z daleka. Ale są bardzo prawdziwe.

Góry dobrze pasują do takiego przekazu. Na szlaku nikt nie musi udowadniać, że jest najszybszy. Ważne, żeby iść dalej, zatrzymać się wtedy, kiedy trzeba, złapać oddech i wrócić bezpiecznie. Jedni zostali przy schronisku, inni poszli dalej na Pilsko, ale cała grupa stworzyła wspólną historię tej wycieczki.

Nad trasą czuwał Andrzej Rutka, przewodnik górski, który po wszystkim podsumował wyjazd krótko i bardzo trafnie: cała impreza była bardzo udana, wszyscy zdrowi i szczęśliwi. Przewodnik też.

I chyba trudno o lepsze podsumowanie. Były góry, widoki, uśmiechy, wspólna droga i ważne hasło, które zostało z uczestnikami nie tylko na zdjęciu.

Gratulujemy Kołu PTTK DROMADER udanej wyprawy, pięknej frekwencji i przekazu, który naprawdę ma znaczenie. Takie wycieczki pokazują, że turystyka może być czymś więcej niż przejściem trasy. Może być spotkaniem, wsparciem i dobrym krokiem w dobrą stronę.

📷 Galeria zdjęć z wycieczki: zobacz zdjęcia

Zdjęcia wykonali uczestnicy rajdu.

🤍❤️Patriotyzm na szlaku – PTTK Zabrze na Rodzinnym Pikniku Patriotycznym

Wed, 19 Aug 2026 18:56:00 +0000

15 sierpnia PTTK Oddział Miejski Zabrze uczestniczył w Rodzinnym Pikniku Patriotycznym zorganizowanym przez MOSiR Zabrze. Była to okazja do spotkań, rozmów o podróżach i pokazania, że poznawanie własnego kraju może zaczynać się bardzo wcześnie – od rodzinnej wycieczki, pierwszego górskiego szlaku czy jednej kolorowej kropki zaznaczonej na mapie Polski.

15 sierpnia to data szczególna. Święto Wojska Polskiego przypomina o historii naszego kraju, ale także o tym, że patriotyzm można przeżywać na wiele sposobów. Jednym z nich jest poznawanie Polski – jej miejsc, krajobrazów, historii i ludzi.

Właśnie z takim spojrzeniem pojawiliśmy się na Rodzinnym Pikniku Patriotycznym zorganizowanym przez MOSiR Zabrze przy Hali Widowiskowo-Sportowej przy ul. Matejki. Nasz udział w wydarzeniu był możliwy dzięki rekomendacji Gryfnie po Śląsku, za sprawą której PTTK Oddział Miejski Zabrze znalazł się wśród uczestników tegorocznego pikniku.

Nasze stanowisko miało przede wszystkim zachęcać do odkrywania – zarówno Zabrza, jak i dalszych zakątków Polski.

Zabrze też jest miejscem do odkrywania

Najmłodsi mogli sprawdzić swoją wiedzę w quizie „Jak dobrze znasz Zabrze?”. Każdy uczestnik otrzymywał pamiątkowy Dyplom Małego Odkrywcy. Były również przygotowane specjalnie dla dzieci karteczki z pomysłami na weekend w Zabrzu. Losowanie konkretnego miejsca miało być prostym zaproszeniem do tego, by czasem spojrzeć na własne miasto oczami turysty.

Bo ciekawa wyprawa nie zawsze musi zaczynać się setki kilometrów od domu.

Przygotowaliśmy również materiały dla dzieci i rodziców dotyczące pieszych wędrówek – podpowiadające, co zabrać na rajd, jak przygotować się do drogi i w jaki sposób stopniowo oswajać najmłodszych z dłuższymi trasami. Chcieliśmy pokazać, że turystyka rodzinna nie zaczyna się od liczby przebytych kilometrów. Znacznie ważniejsze są ciekawość, wspólnie spędzony czas i radość z odkrywania kolejnych miejsc.

Polska naszymi śladami

Szczególnym elementem naszego stanowiska była mapa Polski.

Dzieci otrzymywały własne mapki, na których zaznaczały miejsca już przez siebie odwiedzone. Później wszystkie te informacje przenieśliśmy na jedną dużą, wspólną mapę.

Z każdą kolejną kropką Polska stawała się coraz bardziej kolorowa.

Pojawiały się miejsca nad morzem, w górach, duże miasta, mniejsze miejscowości i całe regiony kraju. Niektóre dzieci miały już za sobą naprawdę wiele podróży. Byli też młodzi turyści, którzy razem z rodzicami wędrują po górach i zdobywają pierwsze szczyty.

Ta mapa była dla nas czymś więcej niż tylko elementem zabawy. Pokazała, że dzieci od najmłodszych lat podróżują z rodzicami, poznają różne części Polski i budują własną mapę wspomnień.

A przecież właśnie tak często zaczyna się późniejsza pasja do podróżowania.

Rozmowy, które mogą prowadzić na kolejny szlak

Przy naszym stanowisku zatrzymywały się także całe rodziny i dorośli uczestnicy pikniku. Rozmawialiśmy o wycieczkach, rajdach, ciekawych miejscach i planach na kolejne podróże. Pojawiały się również pytania o możliwość zapisania się do PTTK i o to, w jaki sposób można dołączyć do organizowanych przez nas wypraw.

Takie rozmowy są szczególnie cenne, bo turystyczna inspiracja nie zawsze zaczyna się od gotowego planu. Czasami wystarczy usłyszeć nazwę miejsca, którego wcześniej się nie znało. Czasami ktoś opowie o trasie, którą warto przejść. Innym razem pojawia się po prostu pytanie:

„A gdzie jedziecie następnym razem?”

Na szlaku z historią

Rodzinny Piknik Patriotyczny był także dobrą okazją, aby przypomnieć o związku turystyki z historią.

Podróżując po Polsce, niemal nieustannie spotykamy miejsca, które są jej świadkami. Zabytki, miejsca pamięci, dawne granice, cmentarze, pola bitew, stare budynki czy szlaki prowadzące przez tereny związane z wydarzeniami sprzed wielu lat. Historia przestaje wtedy być tylko zbiorem dat. Dostaje konkretny krajobraz, miejsce i opowieść.

Poznawanie własnego kraju jest więc czymś więcej niż tylko przemieszczaniem się z punktu A do punktu B.

To również uczenie się Polski.

Każda kropka to czyjaś podróż

Patrząc pod koniec dnia na wspólną mapę wypełnioną kolorowymi kropkami, można było zobaczyć coś bardzo prostego, a jednocześnie ważnego: młodzi ludzie podróżują, poznają swój kraj i robią to razem z rodzicami.

I być może właśnie od takich pierwszych rodzinnych wyjazdów, krótkich spacerów i zdobytych szczytów zaczyna się prawdziwa ciekawość świata.

Bo każda kropka na mapie to czyjaś podróż.

Wołów i okolice. Dolny Śląsk, który czeka za zakrętem

Mon, 10 Aug 2026 13:25:00 +0000

Najpierw jest droga. Zwyczajna, dolnośląska. Mijane miejscowości, pola, drzewa, kościelna wieża gdzieś między dachami, stary mur przy parku, tablica z nazwą, która jeszcze nic nie mówi.

A potem Marzenna mówi: „Zatrzymujemy się”.

I nagle zwyczajne miejsce przestaje być zwyczajne.

fot. Marzenna Łopata

Tak właśnie zaczęła się nasza wyprawa do Wołowa i okolic. Nie od wielkich obietnic, nie od turystycznych fajerwerków, ale od uważnego patrzenia. Od Brzegu Dolnego, Żerkowa i Wołowa, które szybko pokazały, że Dolny Śląsk ma własny sposób opowiadania.

Czasem mówi przez pałacową historię, czasem przez cegłę starego kościoła, czasem przez cichy plac, a czasem przez boczną drogę, przy której większość ludzi nawet by nie zwolniła.

Wołów stał się naszą bazą, ale nie był tylko punktem noclegowym. Był początkiem tej opowieści. Miastem, które nie rzuca wszystkiego od razu na stół. Trzeba przejść kawałek, podnieść głowę, spojrzeć na mury, wieże, detale. Dopiero wtedy zaczyna się widzieć, że historia nie zawsze stoi za barierką i nie zawsze ma wielką tablicę informacyjną. Czasem po prostu trwa obok chodnika.

Największy oddech tej wyprawy przyszedł w Lubiążu.

Tam człowiek naprawdę na chwilę milknie. Dawny klasztor cystersów nie prosi o uwagę. On ją bierze. Wielkie wnętrza, sklepienia, korytarze, chłód murów, echo kroków i przestrzeń, której nie da się zamknąć w jednym zdjęciu. Aparaty pracowały bez przerwy, ale każdy wiedział, że fotografia pokaże tylko fragment. Bo Lubiąż trzeba poczuć na miejscu: jego skalę, ciężar historii i ten moment, kiedy wzrok sam ucieka w górę.

A potem przyszło Wzgórze Trzech Krzyży. Więcej nieba, więcej powietrza, szeroki widok i chwila, w której człowiek po prostu stoi. Bez pośpiechu. Bez potrzeby komentowania wszystkiego. Tylko patrzy.

Ale ta wyprawa nie była tylko dostojna i poważna. W pewnym momencie zabytkowe wnętrza zamieniły się w parkiet, a dwie uczestniczki zatańczyły przed kamerą. I bardzo dobrze. Bo historia nie obraża się na radość. Wręcz przeciwnie — czasem dzięki niej zostaje w pamięci jeszcze mocniej.

Później przyszła Dolina Jezierzycy i wszystko zwolniło.

Zamiast monumentalnych murów — las. Zamiast wielkich sal — ścieżki, drzewa, grzyby, kwiaty, powalone pnie i światło przeciskające się przez gałęzie. Tam trzeba było patrzeć inaczej. Niżej, bliżej, uważniej.

Motyle stały się modelami, kwiaty łapały światło, a każdy kawałek drewna miał swoją fakturę, swój kolor i swój mały sens. Jeden motyl pozował tak cierpliwie, jakby wiedział, że właśnie zostaje jedną z gwiazd wyjazdu. Nie miał biletu, nie jechał autokarem, ale w albumie miejsce dostał zasłużenie.

Dolina Jezierzycy przypomniała nam coś prostego: nie każda atrakcja musi być ogromna. Nie każda musi mieć przewodnik, kasę biletową i folder. Czasem wystarczy ścieżka, dobra pogoda, ciekawa grupa i ktoś, kto potrafi powiedzieć: „Popatrzcie, tu też jest coś pięknego”.

A potem była Kacza Noga.

Już sama nazwa brzmi tak, że człowiek natychmiast chce wiedzieć więcej. W Mojęcicach, przy dawnym założeniu pałacowym, stoi wieża, która wygląda jak początek lokalnej legendy. Najpierw pojawia się uśmiech, potem pytania. Co to było? Skąd taka nazwa? Co zostało z dawnego świata, który kiedyś istniał wokół?

I właśnie takie miejsca są w podróżach najciekawsze. Niepozorne, trochę schowane, bez wielkiej reklamy. Drewniane rzeźby, leśne przystanki, woda, stare budynki, fragment muru za drzewami. Niby nic wielkiego, a jednak wystarczy się zatrzymać i nagle zaczyna się opowieść.

Rudno, Mojęcice, Wołów, Stary Wołów, Moczydlnica Dworska, Moczydlnica Klasztorna, Konary — każda z tych nazw dokładała coś własnego. Ceglane kościoły. Drewniane wieże. Ciche wnętrza. Dawne cmentarze. Ruiny, w które powoli wchodzi zieleń. Miejsca, gdzie czas nie tyle się zatrzymał, ile chodzi wolniej.

W Konarach historia znów wyszła zza zakrętu. Spokojna miejscowość, przez którą można by po prostu przejechać, okazała się miejscem związanym z pierwszą na świecie cukrownią produkującą cukier z buraków. I to jest właśnie Dolny Śląsk w pigułce: myślisz, że patrzysz na zwykłą wieś, a pod spodem leży opowieść, która sięga dużo dalej niż granice regionu.

Przez kilka dni oglądaliśmy miejsca bardzo różne. Monumentalny Lubiąż i delikatne skrzydła motyla. Wzgórze Trzech Krzyży i leśne ścieżki Doliny Jezierzycy. Kaczą Nogę, stare kościoły, ruiny, pałacowe ślady, boczne drogi i mury, które trzeba było dopiero zauważyć.

Ale najważniejsze w tej wyprawie nie było samo przemieszczanie się od punktu do punktu.

Najważniejsze było to, że te miejsca zaczęły żyć.

Marzenna nie prowadziła grupy jak po liście zadań do odhaczenia. Prowadziła ją jak przez opowieść. Czasem zatrzymywała nas przy czymś wielkim i oczywistym. Czasem przy czymś małym, co łatwo byłoby minąć. I właśnie wtedy działy się najlepsze rzeczy. Ktoś zauważył detal. Ktoś zawołał resztę. Ktoś zrobił zdjęcie, które później okazało się jednym z najładniejszych. Ktoś zatańczył. Ktoś się zachwycił. Ktoś po prostu stanął i powiedział: „Nie wiedziałam, że tu tak jest”.

Po takich wyjazdach nie pamięta się tylko nazw miejscowości.

Pamięta się światło na sklepieniach Lubiąża. Trzy krzyże na wzgórzu. Motyla w Dolinie Jezierzycy. Kaczą Nogę wystającą ponad zieleń. Ceglane kościoły, drewniane wieże, ruiny i ten szczególny moment, kiedy miejsce, które przed chwilą było tylko punktem na mapie, nagle staje się wspomnieniem.

Wołów i okolice pokazały nam Dolny Śląsk nieoczywisty. Taki, który nie zawsze krzyczy: „patrz na mnie”. Czasem po prostu czeka. Za zakrętem, za drzewami, za starym murem, przy bocznej drodze.

Trzeba tylko pojechać z kimś, kto wie, gdzie się zatrzymać.

I trzeba dać się poprowadzić.

Więcej zdjęć z wyprawy znajdziecie tutaj: zobacz galerię zdjęć .

Paprocany. Miejsce, które nie powinno robić takiego wrażenia

Sun, 05 Jul 2026 09:36:00 +0000

Bo prawda jest taka, że większość z nas zna Paprocany.

Albo przynajmniej wydaje się nam, że zna.

Jezioro? Wiadomo. Promnice? Kojarzymy. Las? Jest.

I właśnie dlatego tak łatwo przeoczyć wszystko to, co kryje się pomiędzy.

Dopiero kiedy zwolnisz krok, spojrzysz w bok zamiast przed siebie, okazuje się, że miejsce oddalone zaledwie godzinę drogi od Zabrza potrafi zaskoczyć bardziej niż niejeden odległy zakątek Polski.

Tym razem odkrywaliśmy Paprocany bez pośpiechu.

Było jezioro odbijające chmury, były leśne ścieżki, był Zameczek Myśliwski Promnice i była grupa ludzi, która najwyraźniej uznała, że dzień spędzony razem jest znacznie lepszym pomysłem niż kolejny dzień przed telewizorem.

Prawie trzydzieści osób przyjechało nie tylko po widoki. Przyjechali po rozmowy, żarty i tę szczególną atmosferę, która powstaje wtedy, kiedy ludzie naprawdę cieszą się swoim towarzystwem.

Prawie trzydzieści osób, jedno jezioro i zaskakująco dużo powodów do śmiechu.

Ktoś wiedział, dokąd iść. Do dziś nie ustalono kto.

Po drodze trafiliśmy również na tajemniczą strzałkę.

Jej pochodzenie pozostaje nieznane. Nie wiadomo, kto ją ułożył, dla kogo ani dokąd właściwie prowadziła. Stała jednak tak pewnie i wskazywała kierunek z takim przekonaniem, że nikt nie zamierzał z nią dyskutować.

Być może właśnie na tym polega odkrywanie miejsc, które pozornie dobrze znamy. Czasami trzeba zejść z utartego sposobu patrzenia i pozwolić, by drogę wskazało coś zupełnie nieoczekiwanego.

Później pojawił się motyl.

Niewielki, niepozorny, siedzący spokojnie na liściu. Nie znajdował się w programie wycieczki, nie wymagał biletu wstępu i nie czekał na oklaski. A jednak właśnie takie drobne spotkania potrafią zatrzymać człowieka na dłużej niż największe atrakcje.

Paprocany nie próbują nikogo oszołomić. Nie muszą. Wystarczy dać im trochę czasu, zwolnić i rozejrzeć się uważniej. Być może znajdziecie tam coś, czego nie znalazła nawet organizatorka.

Niektóre atrakcje są zapisane w programie. Inne po prostu siadają na liściu i czekają.

To tylko trzy kadry. Reszta Paprocan czeka w galerii.

Zobacz pełną galerię zdjęć

Zdjęcia: Marzenna Łopata

Dyżury - lipiec/sierpień 2026

Mon, 29 Jun 2026 22:02:00 +0000

PTTK ODDZIAŁ MIEJSKI ZABRZE

Harmonogram
dyżurów

lipiec - sierpień 2026

Zapraszamy do siedziby oddziału w godzinach dyżurów.

01.07

ŚRODA

14:30–16:30

kol. Gosia

Zapisy, informacje o wycieczkach, sprawy członkowskie.

06.07

PONIEDZIAŁEK

14:30–16:30

kol. Marzenna, kol. Bogdan, kol. Krystian

Zapisy, informacje o wycieczkach, sprawy członkowskie.

08.07

ŚRODA

14:30–16:30

kol. Iwona, kol. Gosia

Zapisy, informacje o wycieczkach, sprawy członkowskie.

13.07

PONIEDZIAŁEK

14:30–16:30

kol. Marzenna, kol. Krystian, kol. Gosia

Zapisy, informacje o wycieczkach, sprawy członkowskie.

20.07

PONIEDZIAŁEK

14:30–16:30

kol. Michał, kol. Gosia

Zapisy, informacje o wycieczkach, sprawy członkowskie.

17.08

PONIEDZIAŁEK

14:30–16:30

kol. Michał, kol. Dariusz

Zapisy, informacje o wycieczkach, sprawy członkowskie.

24.08

PONIEDZIAŁEK

14:30–16:30

kol. Iwona

Zapisy, informacje o wycieczkach, sprawy członkowskie.

31.08

PONIEDZIAŁEK

14:30–16:30

kol. Bogdan, kol. Dariusz

Zapisy, informacje o wycieczkach, sprawy członkowskie.

W pogoni za Husarią… i cieniem

Sat, 27 Jun 2026 21:58:00 +0000

Według mapy: 16 kilometrów. Według nóg: więcej. Według godności osobistej: nie drążmy tematu.

W pogoni za Husarią… i cieniem. Kolejność chwilami bywała dyskusyjna.

Są takie dni, kiedy rozsądny człowiek patrzy na prognozę pogody, widzi 37 stopni i mówi: „nie, dziękuję, ja dziś zostaję w cieniu”. My spojrzeliśmy na tę samą prognozę i uznaliśmy, że to świetny moment, żeby ruszyć na szlak.

W sobotni poranek sześcioosobowa ekipa wyruszyła fragmentem Szlaku Husarii Polskiej. Brzmiało dumnie, historycznie i bardzo romantycznie. Do mniej więcej pierwszego mocniejszego podmuchu gorącego powietrza. Potem romantyzm nadal był, ale już bardziej opalony.

Trasa prowadziła przez pola, leśne odcinki, spokojne drogi i miejsca, w których historia zagląda zza zakrętu. Gdzieś tam w tle była Husaria, wielkie wydarzenia i dawne czasy, a tuż obok my — z plecakami, wodą, telefonami i coraz większym szacunkiem do każdego drzewa rzucającego choćby skrawek cienia.

Cień tego dnia stał się osobną atrakcją turystyczną.

Każde drzewo miało rangę punktu widokowego, każda ławka wyglądała jak zabytek klasy zero, a chłodniejszy podmuch wiatru przyjmowaliśmy z wdzięcznością godną kronik królewskich.

Po drodze było dokładnie to, co w dobrej wędrówce być powinno: przyroda, trochę historii, trochę zabytków, trochę kurzu, trochę rozmów i ta charakterystyczna cisza, która pojawia się wtedy, gdy grupa idzie pod słońce i każdy prowadzi już wewnętrzne negocjacje z własnymi nogami.

Godność osobista chwilowo odpoczywała poza protokołem.

Pierwotnie trasa miała liczyć około 16 kilometrów. I oficjalnie tej wersji możemy się trzymać. Nieoficjalnie jednak wiadomo, że kilometry w upale mają własne zasady fizyki. Rozciągają się, mnożą po cichu i pojawiają tam, gdzie mapa wcześniej udawała, że niczego nie ma.

Dlatego na końcu nikt już nie pytał, czy było daleko. Pytanie brzmiało raczej: „ile naprawdę przeszliśmy?”. Bo według planu było 16 kilometrów, według nóg trochę więcej, a według godności osobistej — zdecydowanie wystarczająco.

Ile naprawdę przeszliśmy?

Tego nie wie nikt. Ale godność osobista prosiła, żeby nie drążyć tematu.

Zmęczeni, rozgrzani, lekko przykurzeni i bogatsi o nowe doświadczenia dotarliśmy do celu. Bez koni, bez zbroi i bez skrzydeł, ale z poczuciem, że fragment Szlaku Husarii Polskiej został uczciwie sprawdzony w warunkach polowego wypalania człowieka.

Husaria może i przeszła tędy wieki temu, ale my też zostawiliśmy po sobie ślad. Głównie w kurzu, na zdjęciach i w pamięci mięśniowej.

A pierwsze, co zrobiliśmy po wszystkim?

Sprawdziliśmy, ile jeszcze kilometrów pokazały aplikacje.

Więcej zdjęć z rajdu można zobaczyć w galerii: zobacz galerię zdjęć .

Zdjęcia: Marzenna Łopata i Gosia Kajdańska-Schmidt.

Czwartkowe spacery: Zielona, buty i tajemniczy młotek

Fri, 26 Jun 2026 11:27:00 +0000

Strusia nie było, ale za to była gąsienica

Zaczęło się całkiem spokojnie. Pięć pań, czwartkowa trasa, las, jezioro, piękne niebo, trochę słońca i ta niewinna myśl: „idziemy na spacer”.

No i wtedy na trasę wkroczyła Marzenna Łopata vel Struś Pędziwiatr.

Kto zna, ten wie. Kto nie zna, ten po jednym takim spacerze już wie, że tutaj nuda raczej nie ma szans. Leśne ścieżki prowadziły przez piękne, zielone tereny, nad wodę, między wysokie drzewa i korzenie, które wyglądały tak, jakby same próbowały ruszyć w trasę. Było spokojnie, przyrodniczo i bardzo przyjemnie.

Do czasu.

🥾 Tajemnica porzuconych butów

W pewnym momencie na trasie znaleziono porzucone buty. Nie wiemy, co dokładnie się wydarzyło. Czy ktoś nie wytrzymał tempa? Czy buty same uznały, że dalej nie idą? Czy był to znak dla kolejnych wędrowców? Tego nie ustalono. Najważniejsze, że nasza grupa szła dalej w komplecie.

Fot. uczestniczki spaceru

🐛 Przyroda też chciała iść z nami

Strusia na trasie nie odnotowano. Za to pojawili się inni przedstawiciele świata przyrody: ćma, gąsienica oraz jagoda, która wyglądała bardzo poważnie, jakby pełniła funkcję leśnego punktu kontrolnego. Gąsienica dzielnie próbowała dotrzymać kroku, ale przy tempie Marzenny nie miała łatwego zadania.

🌳 Chwila na historię

Była też chwila na historię. Uczestniczki odwiedziły Drzewo Wolności w Zielonej i zatrzymały się przy tablicach przypominających jego dzieje. To był ten moment wyprawy, w którym wszystko wyglądało dostojnie, poważnie i edukacyjnie.

Fot. uczestniczki spaceru

A potem pojawiła się drewniana postać z tajemniczym narzędziem.

🔨 Co się wydarzyło w Zielonej?

Czy był to młotek? Toporek? Symbol lokalnej gościnności? A może po prostu element, który aż prosił się o zdjęcie? Tego również nie rozstrzygnięto. Wiadomo natomiast, że Marzenna próbowała przejąć narzędzie z pełnym uśmiechem, a drewniany strażnik młotka patrzył na nią tak, jakby mówił: „spokojnie, to jeszcze nie ten etap wycieczki”.

Fot. uczestniczki spaceru

Jedna z uczestniczek postanowiła też sprawdzić, jak bardzo interaktywna jest ta atrakcja. Wszystko odbyło się bez strat w ludziach, butach i poczuciu humoru.

😄 Zwykły czwartek? Nie z Marzenną

Tak właśnie wyglądają czwartkowe spacery. Niby zwykła trasa. Niby las, jezioro, historia i kilka kilometrów marszu. A potem wracasz ze zdjęciami porzuconych butów, gąsienicy, tajemniczego narzędzia i historią, której nie da się opowiedzieć śmiertelnie poważnie.

Dziękujemy wszystkim uczestniczkom za wspólny spacer, dobry humor i świetną energię.

A Marzennie Łopacie vel Struś Pędziwiatr dziękujemy za prowadzenie wyprawy, przy której nawet spokojny czwartek potrafi nabrać rozpędu.

Zdjęcia wykonały uczestniczki spaceru.

Zobacz pełną galerię zdjęć

Rok Szlaków PTTK 2026. Rusz z nami — szlak już czeka

Wed, 24 Jun 2026 23:00:00 +0000

Są takie drogi, które zaczynają się bardzo zwyczajnie. Przy przystanku. Na skraju lasu. Obok tablicy z mapą. Przy znaku namalowanym na drzewie. Niby nic wielkiego — kilka kroków, ścieżka, zakręt, kawałek zieleni.

A potem nagle okazuje się, że właśnie zaczęła się mała wyprawa.

Rok 2026 został ustanowiony Rokiem Szlaków PTTK. I dobrze, bo o szlakach warto mówić nie tylko wtedy, gdy planujemy długą górską trasę albo ambitną wyprawę. Szlak to nie jest test sprawności. To nie jest konkurs, kto przejdzie więcej kilometrów. To nie jest coś tylko dla „zaprawionych piechurów”.

Szlak to zaproszenie.

Znak na drzewie czasem wygląda niepozornie, ale to właśnie on prowadzi dalej.

Może być krótki albo długi. Łatwy albo wymagający. Leśny, miejski, jurajski, górski, rowerowy, kajakowy, konny czy narciarski. Może prowadzić przez miejsce, które znamy od dziecka, albo przez teren, w którym jesteśmy pierwszy raz. Jego wartość nie zależy od trudności. Zależy od tego, że prowadzi nas dalej — do krajobrazu, historii, przyrody, ludzi i własnej ciekawości.

Bo szlak nie zawsze musi oznaczać zdobywanie szczytów. Czasem oznacza spokojny spacer przez las. Czasem przejście przez miasto i odkrycie, że budynek mijany od lat ma swoją opowieść. Czasem drogę nad wodą, przejazd rowerem, zimową trasę albo rodzinny wypad, po którym dzieci jeszcze długo pytają: „a kiedy znowu idziemy?”.

Właśnie w tym tkwi siła szlaków. One porządkują przestrzeń, ale nie odbierają przygody. Pokazują kierunek, ale zostawiają miejsce na zachwyt. Dają poczucie bezpieczeństwa, ale wciąż pozwalają poczuć, że jesteśmy odkrywcami.

Drogowskazy w terenie pomagają ruszyć dalej bez zgadywania.

Mapa i oznaczenia pokazują, jak wiele tras może zaczynać się w jednym miejscu.

Za każdym znakiem szlaku stoi też czyjaś praca. Ktoś tę trasę wyznaczył. Ktoś sprawdził jej przebieg. Ktoś odnowił oznakowanie, zadbał o czytelność, poprawił znak, zawiesił tabliczkę, opisał kierunek. Często tego nie widzimy. Po prostu idziemy dalej, bo znak jest na swoim miejscu. I właśnie o to chodzi — dobra praca przy szlakach najczęściej jest cicha, ale bez niej trudno byłoby ruszyć w teren z taką pewnością.

Szlaki PTTK to ogromna sieć możliwości. Są wśród nich szlaki piesze nizinne i górskie, rowerowe, konne, kajakowe, narciarskie, spacerowe i dydaktyczne. Każdy z nich jest inny, ale każdy może stać się początkiem dobrej historii.

Dlatego w Roku Szlaków PTTK chcemy przypominać, że turystyka nie zaczyna się od dalekiej podróży. Zaczyna się od decyzji: wychodzę. Sprawdzam, co jest blisko. Daję sobie czas. Patrzę uważniej. Idę z ludźmi, z którymi dobrze się milczy, śmieje i odkrywa.

W planowaniu takich wyjść pomagają dziś nie tylko mapy i drogowskazy w terenie. Warto korzystać także z dostępnych narzędzi PTTK i informacji online. Przydatny może być serwis szlaków PTTK, który pozwala sprawdzić przebieg tras, ich długość oraz oznakowanie.

Sprawdź szlaki w aplikacji PTTK

A jeśli planujemy konkretną trasę, warto wcześniej sprawdzić jej przebieg, długość, charakter i oznakowanie. Technologia może pomóc przygotować wycieczkę, ale nie zastąpi tego, co najważniejsze: pierwszego kroku, rozmów na trasie, zapachu lasu, widoku ze ścieżki i tej prostej radości, że znowu jesteśmy w drodze.

Rok Szlaków PTTK jest dla wszystkich. Dla tych, którzy chodzą od lat. Dla tych, którzy wracają po przerwie. Dla tych, którzy dopiero zaczynają i nie wiedzą jeszcze, czy „to ich klimat”.

Jest.

Szlak nie pyta, czy jesteś zawodowym podróżnikiem. Nie sprawdza, ile masz sprzętu. Nie wymaga wielkich deklaracji. Czeka spokojnie: na skraju lasu, przy drogowskazie, na mapie, za rogiem miasta, przy pierwszym znaku.

Rusz z nami. Szlak już czeka.

PTTK Zabrze oddz. im Andrzeja Jakusa - Aktualności

Kazimierz Dolny i okolice – pięć dni, które minęły za szybko

Dyżury na wrzesień

Harmonogramdyżurów

🌱💚„Jestem, bo nie piję” — Koło PTTK DROMADER na szlaku do Hali Miziowej 🌱

🤍❤️Patriotyzm na szlaku – PTTK Zabrze na Rodzinnym Pikniku Patriotycznym

Zabrze też jest miejscem do odkrywania

Polska naszymi śladami

Rozmowy, które mogą prowadzić na kolejny szlak

Na szlaku z historią

Każda kropka to czyjaś podróż

Wołów i okolice. Dolny Śląsk, który czeka za zakrętem

Paprocany. Miejsce, które nie powinno robić takiego wrażenia

Dyżury - lipiec/sierpień 2026

Harmonogramdyżurów

W pogoni za Husarią… i cieniem

Czwartkowe spacery: Zielona, buty i tajemniczy młotek

Rok Szlaków PTTK 2026. Rusz z nami — szlak już czeka

Harmonogram
dyżurów

Harmonogram
dyżurów